Vastelaoveskestuum

Terug naar overzicht

Vastelaoveskestuum


Het begint weer te kriebelen. Dat wordt ook tijd, want het seizoen is kort dit jaar, dus rustig de spanning opbouwen is er niet bij. Juist ja, het is weer bijna vastelaovend. Als eerste rijst de vraag, wat doe ik aan dit jaar? Het carnavalspak moet in mijn ogen vooral leuk zijn. Daarnaast is een heel belangrijk punt dat ik er gemakkelijk mee naar de wc kan. Want niets is mijn ogen ergerlijker dan in een hok van één bij één je carnavalspak van twee bij twee boven je hoofd houden. Zie je het geworstel al voor je? Met twee handen een jurk met hoepels, veren, tule, slierten en tierlantijnen proberen hoog te houden, je broek omlaag te trekken en dan zonder dat je iets ziet (want de jurk met hoepels, veren, tule, slierten en tierlantijnen, zit voor je gezicht) je plas proberen te mikken in een wc-pot. Dit alles vergt ook nog geoefende beenspieren, want je gaat natuurlijk niet op zo'n natte, plakkerige, stinkende wc-bril zitten.

Ben je klaar met plassen, dan moet je de broek weer optrekken, terwijl je de jurk met hoepels, veren, tule, slierten en tierlantijnen nog hoog probeert te houden. Uiteindelijk sta je na veel geworstel weer buiten en kom je tot de conclusie dat toch de helft van je jurk met hoepels, veren, tule, slierten en tierlantijnen of in de wc-pot of op de vieze, plakkerige, natte vloer heeft gehangen. Kortom, voor mij geen jurk met hoepels, veren, tule, slierten en tierlantijnen. Ik hijs me dit jaar weer in mijn gemakkelijk Janneke-(van Jip)-outfit, grappige Wiske-(van Suske)-jurkje, kleurrijk narrenpakje of vrolijke pipojas. Heel leuk en vooral gemakkelijk.

Ik vier het volksfeest dan ook niet in Maastricht, want daar kan ik niet met mijn huis-tuin-en-keukenpakkie aan komen. Daar loopt men niet in een vastelaovespèkske, daar draagt men een vastelaoveskestuum. Prachtig om te zien overigens, want volgens mij is niets te gek in Maastricht. Hierboven heb ik het alleen nog maar over een (on)mogelijke jurk gehad. Daar hoort in Maastricht op zijn minst een torenhoge hoed bij. Op het hoofd moet op een basis van purschuim een heus bouwwerk staan. Om een nekhernia van te krijgen, zeg.

En dat is nog niet alles, wat sleept de Maastrichtenaar toch allemaal mee naar het café? Als ik de verhalen moet geloven, gaat dit echt je voorstellingsvermogen te boven; tafels, stoelen, olietonnen, vishengels, fietsen, winkelwagens, skippyballen, tot aan aluminium uitschuifladders toe. En dan vraag ik mij toch af, krijgen deze Maastrichtenaren wel wat  te drinken tijdens de vastelaovend? Hoe komen zij het café binnen om aan de bar een pilsje te bestellen? Neem bijvoorbeeld grand café Dino's op het Vrijthof. Toch niet het kleinste etablissement in Maastricht. Daar werd ik onlangs nog buitengezet, omdat ik een kinderwagen bij mij had. Hoe doet Dino's dat tijdens de vastelaovend? Ik geloof niet dat ze goede omzet kunnen draaien als ze iedere carnavalist die iets meesleept, de toegang weigeren... Een paar deuren verder, bij D'n Ingel, was ik overigens wel van harte welkom.